Overtuigend en geloofwaardig spel van Mariëtte Stevens als Lucy de Berk

In deze voorstelling, buiten bij de scouting in de Arnhemse Allee, komt het leven en het proces van Lucy de Berk aan ons voorbij. Lucy- een monsterproces.

We zien in de voorstelling de aannames, het ‘machtsspel’  tussen juridisch en medisch, de vooringenomenheid van mensen maar ook het leven van Lucy voor de beschuldigingen. Een monsterproces duidt zowel op het proces als op het leven wat Lucy heeft geleid en hoe er destijds met deze zaak werd om gegaan.

We zien Lucy in verschillende fases in haar leven. We zien haar als prostitué toen ze nog jonger was. We zien haar met haar vriend (gespeeld door Michiel Noordanus), die een zeer aanstekelijke lach heeft waar de regisseur handig gebruik van heeft gemaakt, en haar keuze haar leven te veranderen en verpleegkundige te worden. We zien haar in korte momenten met de kleine kinderen waar ze voor zorgde en met haar grootouders waar zij de zorg voor had nadat ze beschuldigd was.  We zien haar voornamelijk in de gevangenis waar ze gesprekken voert met haar psycholoog David Hartman (gespeeld door Arno Zeeman). Mariëtte Stevens speelt al deze fases herkenbaar, overtuigend en zonder gene.

De voorstelling bestaat uit twee delen. Het deel voor de rechtszaak en de rechtszaak zelf. Pieter van Terheijden , de regisseur, heeft duidelijke keuzes gemaakt . In het deel voor de rechtszaak wisselen scènes elkaar af verdeeld over  het speelvlak . Lucy in de gevangenis speelt achter, op afstand van ons allemaal wat ze natuurlijk destijds ook was. De verpleegkundigen spelen dichterbij, hiermee de mening van de maatschappij destijds vertegenwoordigend. De rechter en griffier (gespeeld door Herman toe Sloten en Thomas van Groeningen) spelen in het midden op hun eigen ludieke wijze. De rechter en de griffier worden stereotype neer gezet wat als een stijlbreuk gezien kan worden. Het is echter een verfrissende afwisseling en houdt de voorstelling dynamisch.

Dan begint de rechtszaak en verandert de dynamiek van de voorstelling. Waar voor de rechtszaak scènes afgewisseld worden op het speelvlak en in speelstijl is tijdens de rechtszaak Arno Zeeman voornamelijk aan het woord. Chapeau voor de ellenlange teksten die hij allemaal in zijn hoofd gekregen heeft.  De rechter en griffier zorgen nog voor wat dynamiek in dat deel van de voorstelling. Het gebruik van het speelvlak blijft echter  tijdens de hele rechtszaak hetzelfde. Dit doet de dynamiek geen goed. Had de regisseur (meer) geschrapt  in de tekst dan was de vaart er in gebleven. Nu  duurt het te lang en er zit te veel herhaling in. Dat is jammer. De slotscène tussen de directeur (gespeeld door Michiel Noordanus) en Lucy na haar vrijspraak is krachtig en ontroerend.

Heb je zin een locatievoorstelling? Dat is deze voorstelling niet. Deze voorstelling staat los van de locatie waar die gespeeld wordt. Wil je lekker buiten kijken naar een voorstelling waarin er over het algemeen goed spel geleverd wordt en het fluiten van de merels de voorstelling verfraait. Kom dan vooral nog kijken.  ToneelGroep Arnhem speelt deze voorstelling nog op 7, 8 en 9 juni.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.